สาธิต บวรสันติสุทธิ์

อีกแล้ว ช่วงนี้ไม่รู้เป็นไง คงดวงดูตกต่ำมากนะ เพราะมีหลายธนาคารเหลือเกินโทรมาติดต่อเสนอสินเชื่อบุคคลให้ ก็เข้าใจนะว่าสถาบันการเงินก็ต้องหารายได้ น้องๆก็ต้องทำหน้าที่ ทำให้ถึงจะรำคาญก็รำคาญแค่ไหน ก็ไม่คิดที่จะด่าว่าน้องๆ ที่โทรมา แต่ก็อย่างว่านะ เคยถามเหมือนกัน รู้ข้อมูลพี่ได้ยังไง น้องก็ตอบไม่ได้ ทำไงดีที่จะไม่ต้องมาคอยรับโทรศัพท์ขายของจากใครไม่รู้อีกแล้ว แล้วจะมีใครคอยคุ้มครองข้อมูลของเราไม่ให้ใครเอาข้อมูลเราไปใช้ประโยชน์โดยเราไม่ยินยอมได้บ้างนะ

ใครว่าถ้าอยู่ว่างๆ เวลาจะผ่านไปช้า ถ้าจะไม่จริง ก็อยู่บ้าน หยุดเชื้อ เพื่อชาติ นับจาก 22 มีนาคม วันเริ่มปิดห้าง ถึงตอนนี้ ก็เผลอแป๊บเดียว ก็ 42 วันแล้ว จำได้ว่าช่วงมีนาคมหลายคนบ่นเจ็บตัวจากหุ้น โดยเฉพาะคนซื้อ RMF, LTF หรือ unit linked บ่นโกรธตัวแทนคนขายกันใหญ่ ยิ่งวันที่ 23 มีนาคมที่ดัชนีหุ้นไทยปิดที่ 1024.46 จุด เทียบกับสิ้นปี 62 ที่ 1,579.84 จุด เท่ากับขาดทุน 35.15% เลยทีเดียว

“รายได้หยุด แต่ค่าใช้จ่ายไม่หยุด” ก่อนวิกฤติ covid ผมเคยเจอหลายคนที่เป็นหนี้ เพียงเพราะมั่นใจว่ารายได้มีมากพอ จึงใช้จ่ายเพิ่มขึ้นตามรายได้ที่เพิ่ม อย่างที่ผมเคยเจอหลายคนเป็นหนี้ เพราะมั่นใจรายได้มั่นคง มีทั้งเงินเดือน มีทั้ง OT จึงกล้าที่จะใช้จ่ายเยอะ กล้าเป็นหนี้ แต่พอเศรษฐกิจเริ่มมีปัญหาตั้งแต่สงครามการค้าจีน สหรัฐ ก็เริ่มส่งผลต่อธุรกิจต่างๆในไทย OT ที่เคยได้ก็ไม่ได้ แถมวันทำงานก็ลดลงอีก ทำให้รายได้ลด แต่ค่าใช้จ่ายไม่ได้ลด หนี้ก็ไม่ได้ลดเลย หลายคนแก้ปัญหาด้วยการกู้หนี้นอกระบบมาจ่ายหนี้ในระบบเลยแทนที่จะเป็นการแก้ปัญหากลับเป็นการซ้ำเติมปัญหาให้หนักขึ้น