เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา หลังจากที่มีข่าวจาก สำนักงานประกันสังคมว่า มีเงินพอจ่ายเยียวยาผู้ได้รับผลกระทบจากโควิด 19 ประมาณ 7-8 แสนรายเท่านั้น ทำให้เกิดกระแสวิพากย์วิจารณ์ประเด็นดังกล่าวพร้อมตั้งข้อสงสัยกันมากมายว่าเงินหายไปไหน ทำไมถึงมีจ่ายเพียงแค่ 8 แสนคน ทั้งที่แรงงานที่ลงทะเบียนในประกันสังคมมี 11 ล้านคน ถ้าหากทุกคนเกิดมีปัญหาเหมือนกันหมดจะเอาเงินตรงไหนมาจ่าย?
“รายได้หยุด แต่ค่าใช้จ่ายไม่หยุด” ก่อนวิกฤติ covid ผมเคยเจอหลายคนที่เป็นหนี้ เพียงเพราะมั่นใจว่ารายได้มีมากพอ จึงใช้จ่ายเพิ่มขึ้นตามรายได้ที่เพิ่ม อย่างที่ผมเคยเจอหลายคนเป็นหนี้ เพราะมั่นใจรายได้มั่นคง มีทั้งเงินเดือน มีทั้ง OT จึงกล้าที่จะใช้จ่ายเยอะ กล้าเป็นหนี้ แต่พอเศรษฐกิจเริ่มมีปัญหาตั้งแต่สงครามการค้าจีน สหรัฐ ก็เริ่มส่งผลต่อธุรกิจต่างๆในไทย OT ที่เคยได้ก็ไม่ได้ แถมวันทำงานก็ลดลงอีก ทำให้รายได้ลด แต่ค่าใช้จ่ายไม่ได้ลด หนี้ก็ไม่ได้ลดเลย หลายคนแก้ปัญหาด้วยการกู้หนี้นอกระบบมาจ่ายหนี้ในระบบเลยแทนที่จะเป็นการแก้ปัญหากลับเป็นการซ้ำเติมปัญหาให้หนักขึ้น
ช่วงนี้ไม่รู้จะคุยเกี่ยวกับเรื่องอะไรดี เพราะรอบตัวดูๆเงียบเหงาไปหมด อยู่บ้านช่วยชาติอย่างเดียว ไม่ได้ออกจากบ้านไปไหนเลย แต่ถึงอยู่บ้าน ก็มีคนสอบถามเกี่ยวกับเรื่อง Covid19 อยู่เรื่อยๆ ส่วนใหญ่ถามเรื่องกฎหมายแรงงาน ประกันสังคม และก็เรื่องภาษี แต่ไม่มีใครถามถึงเรื่องปัญหาสุขภาพหรือการรักษา Covid เลย (สงสัยคงรู้ว่าเภสัชกรคนนี้คืนความรู้อาจารย์ไปหมดแล้ว) ที่ผ่านก็คุยเรื่องกฎหมายคุ้มครองแรงงาน และประกันสังคมไปแล้ว งั้นครั้งนี้ มาคุยเรื่องมาตรการภาษีที่สรรพากรออกมาเพื่อเยียวยาพวกเรากันดีกว่า เพราะเห็นมีออกมาเยอะไปหมด เรามาดูนะว่ามีอะไรบ้าง
วิกฤต covid ทำเอาเรื่องที่ไม่เคยคิดว่าจะเจอในชีวิตก็ได้เจอ อย่างเช่น การที่ต้องอยู่ในบ้านเป็นเดือนๆ การเดินทางในประเทศ ต่างประเทศถูกจำกัด ห้างร้านต่างๆถูกปิด ฯลฯ และปัญหาไม่รู้จะจบลงเมื่อไหร่ ปัญหาที่กระทบโดนหมดแทบทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสุขภาพ เรื่องสันทนาการ การพักผ่อน การพบเพื่อนฝูง ฯลฯ แต่ที่กระทบมากๆก็คือ เศรษฐกิจ โดยเฉพาะการหารายได้
วิกฤติ Covid19 วันนี้คงไม่มีคนถามกันนะว่ารุนแรงมั๊ย กระทบชีวิตพวกเรามั๊ย เพราะจำนวนตัวเลขคนป่วย คนเสียชีวิตที่เพิ่มขึ้นทุกๆวัน กับกฎหมายที่ภาครัฐที่ประกาศออกมาอย่างเช่น การประกาศปิดสถานที่เสี่ยง “โควิด-19” ทั้งในกรุงเทพมหานคร ปริมณฑล และจังหวัดต่างๆ แทบทั่วทั้งประเทศ ไม่ว่าจะเป็นศูนย์การค้า ตลาดนัด สนามกีฬา รวมถึงการจัดกิจกรรมต่างๆ ก็ต้องยกเลิกตั้งแต่วันที่ 22 มี.ค. 63 และล่าสุดกทม.ขยายเวลาถึง 30 เม.ย.63 ระยะเวลา 40 วัน ก็ส่งผลกระทบกับพนักงาน ลูกจ้าง คนทำอาชีพอิสระ จำนวนมากตกอยู่ในสถานะ “คนว่างงาน” ต้องขาดรายได้ไป
“ประกันชีวิตเป็นของที่คนขายต้องขาย ไม่ใช่ของที่คนซื้อจะซื้อ” เป็นคำพูดแรกๆเลยที่ผมเข้ามาอยู่ในวงการประกันชีวิต หมายความว่า “คนไทยส่วนใหญ่ไม่อยากซื้อประกันชีวิต เพราะคนไทยยังมีทัศนคติและความเข้าใจเกี่ยวกับความจำเป็นของประกันชีวิตไม่มาก ประกันชีวิตสำหรับคนไทยจึงจำเป็นต้องมีพนักงานขาย หรือ ตัวแทนประกันชีวิตไปแนะนำลูกค้า”
โดย…สาธิต บวรสันติสุทธิ์, CFP ตอนนี้ไปทางไหนก็เจอ […]
หากให้จัดอันดับการออมที่คุ้มสุดๆ ผมยกให้กองทุนสำรองเลี้ยงชีพเป็นอันดับต้นๆเลย เพราะนอกจากเราจะได้เงินสมทบจากนายจ้างแล้ว เรายังสามารถเอาเงินสะสมไปลดหย่อนภาษีได้ด้วย แถมกรมสรรพากรให้แล้วให้เลยไม่เอาภาษีคืนด้วย (ไม่เหมือน RMF, LTF,SSF หรือ ประกันชีวิตที่หากเราทำผิดเงื่อนไข เราต้องคืนภาษี แถมบางทียังโดนเบี้ยปรับ เงินเพิ่มอีกต่างหาก)
เข้าสู่วัยเกษียณ นอกจากหน้าที่การงานที่เปลี่ยนไป จากเดิมที่ต้องออกจากบ้านมาทำงานทุกเช้ากว่าจะกลับถึงบ้านก็ดึก แถมตอนนอนบางทียังสะดุ้งฝันถึงงาน เครียดมากๆ จำได้ว่าภาวนาตลอดเวลาว่าขอให้เกษียณเร็วๆซะทีจะได้พักผ่อนบ้าง (คล้ายๆกับเด็กที่ตอนเรียนเบื่ออ่านหนังสือเบื่อสอบ อยากเป็นผู้ใหญ่เร็วๆ) ปรากฏว่าเกษียณจริงๆ ชีวิตไม่ได้สวยหรูอย่างที่คิดขนาดนั้น
มนุษย์เงินเดือนอย่างที่เรารู้กัน เป็นกลุ่มคนที่มีปัญหาเรื่องเกษียณอายุมากที่สุด เพราะรายได้ที่เคยมีก็จะกลายเป็น 0 บาท สวัสดิการรักษาพยาบาลที่เคยได้รับก็จะหมดไป แต่ในช่วงวัยเกษียณกลับเป็นช่วงที่มีปัญหาด้านสุขภาพมากที่สุด ทำนองว่า เกิด แก่ เจ็บ ตาย หนีไม่พ้น ยิ่งแก่ก็จะยิ่งป่วย แต่ยิ่งแก่ รายได้ก็ยิ่งไม่มี ทำไงดี
